خیابان آسفالته ای که شبیه همه چیز بود غیر از خیابان را که چند قدمی پشت سر می گذاشتیم ، به کوچه ای می رسیدیم با گزی بلند که زیر آن جولانگاه کودکانی بود که با پای برهنه و در گرمای داغ و وحشتناک بالای 50 درجه مرداد و در سرمای استخوان سوز دی با توپی پلاستیکی که همه غم و اندوه شان بود سرگرم می شدند و با ریتم موسیقی جنگ و جنگ و جنگ دهه 60 ، مشغول پر کردن اوقات فراغت بودند ... درخت گز را که رد می کردیم به کوچه ای باریک با دیوارهای خشتی می رسیدیم که انتهایش به دبستان می رسید و دبستان جایی بود که کودکی ما را قرار بود بسازد...در عصری که نه فرهنگسرایی بود و نه کانونی و نه ستاد ساماندهی اوقات فراغت و نه مرکز فرهنگی و هنری ، دبستان آیت الله سعیدی و مرپی پرورشی آن همه سهم ما از فرهنگ و هنر و استعداد و خلاقیت و اوقات فراغت و ... بود. اول دبستان را با همه ی خوشی ها و تلخی ها سپری کردیم... یادم می آید دوران دبستان در صف صبحگاه دعا می کردیم : خدایا..خدایا ، رزمندگان اسلام نصرت عطا بفرما..... یا چندی قبل تر از دبستان و در دوران خوش کودکی ، دورانی که حساسیتهای خاص خود را دارد ذهنمان پر شده بود از جنگ و جنگ و جنگ....خانم معلم می گفت و ما می خواندیم: دایی احمد سربازه ..تو جبهه های اهوازه ....
کودکی و طفولیتمان را جنگ فرا گرفته بود..پاک بودیم و  ذلال و هنوز نمی دانستیم برای یک فقره وام خوداشتغالی باید روزی به دادگاه برویم....کودک بودیم و بالاترین غم زندگیمان شکستن نوک مدادمان بود که پدر از پشت خلیج تا ابد فارس برای ما آورده بود و تمام پز دادن ما در روزگار توپ و تانک و خمپاره همین بود.
امروز اول مهر است و اول مهر یعنی اول همه ی خوبیها ..اول همه ی خوشی ها...اول همه ی دوستی ها...
اول مهر همیشه برایم مهم بوده...حتی امروز که اول مهر هیچ جا نبودم...یعنی هیچ جایی نداشتم که باشم..تنها جایی که می توانستم بروم ..حضور در جمع دانش آموزان مدرسه کالو بود..
مدتهاست دیگر مهر برایم رنگ و بویی ندارد...اما باز هم دلخوشم به اول مهر.....
اول مهر و کوچه باریک خشتی که تا همین چندمدت پیش عاشقش بودم و امروز هم هستم اما دیگر معشوق نیستی که عاشقش باشم.....بعضی وقتها می شود بدون حضور معشوق هم عاشق بود...بدون هیچ انتظاری...بدون هیچ رسیدنی .....بدون هیچ .......کوچه باریکی که فقط خشتی بود و بس....هنوز دوست دارم در آن کوچه راه بروم و راه بروی و راه بروند.........